Κοντραμπάσο άστεως

Μια φίλη μού είχε πει πριν περίπου 15 χρόνια ότι ήθελε να έρθει στη γειτονιά μου, για να δει και να καταλάβει από πού προέρχονται όλες οι εικόνες και σκέψεις που διάβαζε σε κάποια κείμενα που της έδινα. Δεν είχα δώσει σημασία τότε και νομίζω ότι το είχα ξεχάσει τελείως αυτό, ώσπου το ξανάκουσα στα πρώτα σχόλια διαφόρων για τα τραγούδια μου: είναι γεμάτα με εικόνες της πόλης.

Δεν είναι, βέβαια, παράξενο ή σπάνιο. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά κοντά στο κέντρο, τα πρώτα μου βήματα τα έκανα στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο Μεταξουργείο και στο Θησείο, οι γονείς μου διασκέδαζαν σε ένα υπόγειο μαγαζί στην πλατεία Κουμουνδούρου (μαζί κι εγώ), με πηγαίνανε για λουκουμάδες στην Αγ. Κωνσταντίνου (ένα στενόμακρο κατάστημα -έχει κλείσει εδώ και χρόνια), θυμάμαι ξημερώματα μες στην Κεντρική Αγορά, τις απογευματινές μυρωδιές της Ευριπίδου, το λεωφορείο 047 που έκανε τέρμα στην Μενάνδρου, τα κρεμασμένα παιχνίδια στη Ζήνωνος, τις βυσσινάδες με κέρμα κάτω από την Ομόνοια, την πρώτη μου κιθάρα από ένα μαγαζί στην Πλατεία Βάθης (σε αυτήν έχω γράψει τα περισσότερα τραγούδια), τα κτίρια στα οποία είχαν εργαστεί οι δικοί μου (από εργοστάσια κι αποθήκες μέχρι αχανή γραφεία), τα σπίτια με φωταγωγό, την κίνηση απ’ τον Κηφισό που άκουγα όταν έβγαινα στον ακάλυπτο, τα τρόλεϊ της Λένορμαν, τις συχνές νυχτερινές διαδρομές διασχίζοντας τους σιδηροδρομικούς σταθμούς Λαρίσης και Πελοποννήσου, ένα διανυκτερεύον καφενείο στην πλατεία Αττικής που ξημερώναμε έφηβοι. Βέβαια, τίποτα από αυτά δεν με απασχόλησε ποτέ ως θεματολογία (για ποιον λόγο άλλωστε), αλλά αυτές οι αναφορές μού δημιούργησαν αβίαστα το πλέον φυσικό περιβάλλον για να πατήσουν οι σκέψεις μου.

Νομίζω ότι το πιο σοβαρό τράνταγμα έγινε το περασμένο καλοκαίρι, μετά από 40 μέρες διακοπών στην Κρήτη, σε άδειες παραλίες και στο (σχεδόν εγκαταλελειμμένο) χωριό μου. Παρατήρησα ότι δεν ήθελα να ακούω στην κιθάρα κανένα διάφωνο διάστημα, οι ρυθμοί που προέκυπταν ήταν πιο πολύπλοκοι κι ελεύθεροι και μάλιστα απέκτησα μια σφοδρή επιθυμία να αγοράσω κοντραμπάσο. Την ημέρα της επιστροφής, έπαθα μάλλον κάτι σαν σοκ, οι μηχανές παρήγαγαν τον πιο μίζερο ήχο, τα κτίρια ήταν πιο άσχημα από ποτέ και οι τοίχοι του σπιτιού μου βαλμένοι λίγο πιο στριμωγμένα ο ένας με τον άλλο. Ξεκίνησα ενδελεχή έρευνα αγοράς για κοντραμπάσο, γράφτηκα σε σχετικά φόρουμ, παρακολούθησα και μαθήματα για να μπω στην λογική του οργάνου. Λίγο πριν παραγγείλω το κοντραμπάσο στο οποίο είχα καταλήξει μετά από μήνες, το αστικό τοπίο με προσπερνάει στο παρά πέντε και μου σκάει τετραγωνισμένη σφαλιάρα: "τι τα θες αυτά; Ασχολήσου με τις λούπες στο λάπτοπ".

Τα τελευταία τραγούδια μου είναι τα πλέον αστικά της ζωής μου, όταν τα έγραφα τα ένιωθα σαν ένα γκράντε αποχαιρετιστήριο φιλί αυτής της αχανούς περιόδου. Είχα γράψει σε παλιότερο ποστ ότι "περιμένω" να ολοκληρωθεί κάπως αυτή η -μικρότερη- περίοδος για να αρχίσω τις ηχογραφήσεις.

Χτες έγραψα το πρώτο μου μη αστικό τραγούδι. Απλό-απλό, χωρίς καμία από τις καταραμένες λέξεις και εικόνες μέσα.

Κάποτε μπορεί να πάρω και το κοντραμπάσο.

Μικρή ιστορία

Έχω ένα σημάδι πάνω απ' το ένα μου φρύδι. Το απέκτησα 25 χρόνια πριν, όταν σε μια εκδρομή με το Δημοτικό, γδάρθηκα σε κάτι κλαδιά καθώς κυνηγούσα την Μ, την όμορφη της τάξης.

Με τη Μ δεν είχα σχεδόν καμία άλλη επαφή, ώσπου στα 18 μας, σε ένα φθινοπωρινό πάρτυ, δύο μέρες πριν ξεκινήσει η φοιτητική μου ζωή κι αφήσω για πάντα πίσω μια άθλια εφηβεία και τους σχολικούς μου βασανιστές, ξαναμιλήσαμε.

Αυτό το τελευταίο σχολικό πάρτυ είχε μια κλασική ντεκαντάνς εσάνς, με όλα τα συμπαρομαρτούντα: νέες σχέσεις να δημιουργούνται, άλλοι να τα ξαναβρίσκουν, ιστορίες κι εξομολογήσεις (βοηθάει και το αλκοόλ εκεί), ένας συμμαθητής μου αποπειράται να πέσει απ' το μπαλκόνι, μια κοπέλα για να την σπάσει στο αγόρι της, πηδάει τον αδερφό του στην τουαλέτα, ενώ για μένα τότε άρχιζε ένας κύκλος αυτοκαταστροφικών βραδιών που κράτησε κάμποσο.

Ο Π, μεγαλύτερος από μένα, φροντίζοντας να μην κάνει ποτέ "σχέση", είχε μια τρομερά ενεργή σεξουαλική ζωή, αλλάζοντας διαρκώς ερωτικές συντρόφους με ρυθμό 1-2 βδομάδων. Ειρήσθω εν παρόδω, εκείνο το βράδυ ήταν ο "τυχερός της τουαλέτας".

Όπως και να 'χει, αφού είχαμε περάσει όμορφα, η Μ μου ζητάει να την πάω σπίτι της, με ό,τι θα μπορούσε αυτό να σημαίνει. Εγώ, σε προχωρημένη κατάσταση αποσύνθεσης, λέω στον Π να την πάει αυτός, αφού τους συστήνω μεταξύ τους. Έκτοτε, δεν ξαναείδα ούτε τον Π, ούτε την Μ. Έμαθα μόνο ότι, λίγες μέρες μετά, βγήκανε για καφέ.

Μου έσκασαν μαζί όλα αυτά, όταν τις προάλλες έβλεπα το σημάδι (δεν πολυφαίνεται, οπότε το ξεχνάς εύκολα) κι είπα να ψάξω στο facebook για την Μ.
Τους βρήκα και τους δύο, μαζί, παντρεμένους.

Σε καμία περίπτωση, δεν εστιάζω σε κάποιο happy end. Εξάλλου, ο γάμος είναι απλώς μια συμφωνία που γίνεται για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου γεμάτης αυτοευνουχισμούς και αλληλοταπεινώσεις, αν δεν έχουν αρχίσει νωρίτερα.

Αλλά, για μια στιγμή ένιωσα σαν να ήμαστε Κισλοφσκικοί χαρακτήρες, με τόσο εμφανώς ρευστή την πορεία της ζωής μας και -το κυριότερο- την συγκλονιστική αλληλεπίδραση ανάμεσά τους.

Πρόβα

Σεξ μέσα σε ζάχαρη (από το Sweet Movie)

Ένα από τα κοινά στοιχεία που έχει το λάιβ με το σεξ είναι ότι αν κάτσεις να φανταστείς και να προσχεδιάσεις την κάθε λεπτομέρεια, τότε την πάτησες.

Όταν ποθείς μια γυναίκα, περνάνε διάφορες ερωτικές εικόνες από το νου σου, ακόμα κι ασυναίσθητα. Μπορεί να είναι ασαφείς, μπορεί να είναι κάτι που αδυνατείς να περιγράψεις ή τελικά μπορεί να είναι και κάτι συγκεκριμένο που θες να γίνει. Αλλά αν κάνεις το λάθος να προβάρεις -στο νου σου- όλη τη διαδικασία σε πραγματικό χρόνο, τότε τα πράγματα όταν έρθει εκείνη η ωραία ώρα θα πάνε τουλάχιστον κατά διαόλου.

Κάπως έτσι είναι και οι πρόβες, αυτές τις μέρες. Δεν έχω ακόμα παίξει ούτε ένα τραγούδι ολοκληρωμένο (θα ήταν σαν να τον έπαιζα μόνος μου). Πάω σαν να θέλω απλά να κάνω σεξ με μια κοπέλα που μου αρέσει.

Ξέρω ότι θα κάνω σεξ γιατί την ποθώ, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. Κι όσο κι αν είμαι εγώ αυτός που το κατευθύνει, ξέρω ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να το ορίσω απόλυτα. Διότι, ούτε στο σεξ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος), ούτε στο λάιβ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος).

Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι (α) να νιώθεις κάθε δευτερόλεπτο μια μίξη ρίγους και καύλας που σε θολώνει και (β) να μην γίνονται ανούσιες παύσεις που αδίκως σε γλιστράνε έξω από το ερωτικό διάστημα.

Παίζω στο Kinky Kong, την Παρασκευή 10/4.