Δεν ξέρω αν παλαιότερα θα αυτομαστιγωνόμουν κάπως έτσι:
"Καλέ μου βλάκα, γιατί σκαλίζεις το mbr, όταν δεν έχεις κάνει backup εδώ και δύο χρόνια, με κίνδυνο να χάσεις όλες τις irq ρυθμίσεις [για να μην υπάρχουν conflicts άλλων συσκευών με την κάρτα], τις θέσεις των plugin [ενώ κάποια δεν αναγνωρίζονται στο initialize, για να μην ανοίγουν πια τα projects σωστά], κάθε ήχο κιθάρας που [θα] χρησιμοποιούσα στα λάιβ, τα μοναδικά presets στα οποία στηρίζονται τα νέα κομμάτια, όλο το στήσιμο του live πρότζεκτ μαζί με το session για το πολύπλοκο routing της κάρτας με τις πολλαπλές εισόδους κι εξόδους;
Καλύτερα πατατοπαραγωγός στην Αλάσκα."
Σήμερα, πάντως, όχι. Δε θυμάμαι πότε έπαψα να αναρωτιέμαι αν είμαι τυχερός ή άτυχος. Ανά περιστάσεις και δευτερευόντως, είμαι αυτό στο οποίο σταματάω σε ό,τι περικλείουν οι ομόκεντροι κύκλοι που περιγράφουν ό,τι νιώθω, αλλά κατ' ουσίαν μόνο ευτυχής. Για αυτά που ζω και για όσα παλεύω να ζω, κόντρα στη θρασυδειλία των αυτόχειρων -πνιγμένων προηγουμένως στην αυτάρεσκη εγωπάθειά τους- και τη "διαστροφή του αενάως περιμένειν" που μοιάζει με χνώτο που επιμελώς θολώνει τη γυάλα μέσα από την οποία ταξιδεύουν όσοι ξορκίζουν τα γδαρμένα γόνατα.
Όλες οι μέρες που ήθελα να μην υπάρχουν και να διαλυθούν μέσα μου ήταν τα μικρά δώρα που αφελώς παραμέρισα, κάθε μικρή ή μεγάλη αποτυχία είναι εδώ, σαν παραγινωμένο φρούτο που μόνο οι ζωντανοί έχουν την ευχέρεια να γεύονται κι αρκεί μια χειμωνιάτικη βόλτα, το άγγιγμα του ζεστού δέρματος ή ο ατέρμονος βόμβος από λέξεις και μελωδίες στ' αυτιά σου, για να μη θες να σταματήσεις να νιώθεις ποτέ.
Λίγο πριν γράψεις, ο ευγνώμων νεκρός, ας παίξουμε μαζί -δε θα είσαι για πάντα εδώ.
Σε κάθε περίπτωση, επιστρέφω.
1.12.09
3.10.09
rec
Οι δημοσιεύσεις παύουν μέχρι νεοτέρας.
Επόμενο ποστ [χειμερινό ή εαρινό]
μαζί με το νέο άλμπουμ.
Η επικοινωνία συνεχίζεται,
εδώ.
Επόμενο ποστ [χειμερινό ή εαρινό]
μαζί με το νέο άλμπουμ.
Η επικοινωνία συνεχίζεται,
εδώ.
23.9.09
Μαίριηλ
Είμαι χαρούμενος.
Ολοκλήρωσα το 11ο -και τελευταίο- τρακ της επόμενης ενότητας.
Ξεκινάνε οι ηχογραφήσεις.
Αμήν.
17.9.09
Χειρουργείο
Έτσι και με τις άσχημες στιγμές: μπαίνεις στο τρένο και νιώθεις ότι μπορείς να θυμηθείς ευκολότερα από ποτέ κάθε πρωινό εξετάσεων κι όλες τις σκέψεις σε ημιφωτισμένο θάλαμο παρατημένου στρατώνα.
Αυτή τη φορά οσμιζόμουν διάφορες εξυπνάδες ύφους "αφού δεν αναλαμβάνω τίποτα, ας αναλάβει κάποιος κάτι για μένα", αλλά η non-blog αλήθεια είναι ότι έχω τόσα να κάνω, που νιώθω περίφημα. Είναι κι αυτό το τελευταίο τραγούδι που σκαλίζω αυτόν τον καιρό και μου αρέσει τόσο πολύ.
Αργότερα, σκεφτόμουν ότι αν θες να βγάλεις γρήγορα συμπεράσματα για ένα λαό, αρκεί να μελετήσεις τις διαφημίσεις και την πορνογραφία του. Το καλοκαίρι βρέθηκα στα Εξάρχεια για μια πρόβα, έπεσα σε συγκέντρωση προεκλογική κι ο κόσμος στο δρόμο μού φαινόταν τόσο φυσιολογικός εξωτερικά, για να κρατάει σημαίες. Μετά από τόσο καιρό χωρίς τηλεόραση, πίστευα ότι οι κάφροι των συγκεντρώσεων ήταν ζόμπι που τον υπόλοιπο χρόνο περιοδεύουν με πουλμαν, επισκεπτόμενα σκυλάδικα, αλλά όχι. Αν και δε δείχνουν πλέον αφελείς πλακατζήδες -σκλάβε σιωπηρέ και τι κου τι κου τι- παραμένει εξωφρενικά βλακώδες το ότι αδυνατούν να κάνουν κάποιες απλές συνδέσεις ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη -βλπ κάλπη. Δε δίνω όμως πολλή σημασία, διότι εικάζω ότι φταίει το μετεγχειρητικό στάδιο. Κι αφού γλίτωσα, κατά πώς φαίνεται, τη μερική παράλυση της γλώσσας ή/και των χειλιών, ας είμαι ευτυχής.
χμμ, τελείως ντραφτ τα ανωτέρω.
Μπορεί να έχει να κάνει και με το ότι έπαψα -έτσι απλά- να γράφω ημερολόγιο [δεν είναι και λίγο να σταματάς κάτι που ανελλιπώς έκανες για 4343 μέρες]. Οσονούπω, εξαφανίζω κι όλες τις αναλογικές φώτος μου [για τα ψηφιακά μέσα δεν ανησυχώ, διαγράφονται μόνα τους μετά από κάποια χρόνια]. Τις έχω ήδη σκίσει, αλλά τις κρατάω για χάρη φαντασμαγορικού καρέ, καθώς θα καίγονται [δεν ησυχάζει αυτή η ανησυχία]. Σε κάθε περίπτωση, από απογόνους έχω κλείσει [μηδέν για πάντα], έχει τακτοποιηθεί και το θέμα των κειμένων μου.
Μιλώντας για χειρουργείο [και μετά την προηγούμενη παράγραφο με τη ασθενή γεύση από siebente Kontinent], αρκεί να δει κάποιος τη σκηνή που ο Χάνεκε μοντάρει τον Κρυμμένο, πόσο μετράει τα κλάσματα του δευτερολέπτου για να τονίσει ή να τραβήξει στη σκιά αυτό που θέλει να πει. Πλέον, μένουν 43 μέρες.
Μάλλον θα κάνω ένα κολλάζ με τα φάρμακα που παίρνω.
Χιαρ καμ δε γιουρμ τζετς: τουλάχιστον 43 χρόνια μπροστά, με το πιο απαλό κι αόρατο εργαλείο σού αναδεύει τα σωθικά και προβάλλει όλη σου τη ζωή με άπειρες εικόνες από ήχους κι αισθήσεις, έχει πάει σε όλα τα μέρη που ένιωσες, σαν να είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος, σε μια γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν όλοι.
Αυτή τη φορά οσμιζόμουν διάφορες εξυπνάδες ύφους "αφού δεν αναλαμβάνω τίποτα, ας αναλάβει κάποιος κάτι για μένα", αλλά η non-blog αλήθεια είναι ότι έχω τόσα να κάνω, που νιώθω περίφημα. Είναι κι αυτό το τελευταίο τραγούδι που σκαλίζω αυτόν τον καιρό και μου αρέσει τόσο πολύ.
Αργότερα, σκεφτόμουν ότι αν θες να βγάλεις γρήγορα συμπεράσματα για ένα λαό, αρκεί να μελετήσεις τις διαφημίσεις και την πορνογραφία του. Το καλοκαίρι βρέθηκα στα Εξάρχεια για μια πρόβα, έπεσα σε συγκέντρωση προεκλογική κι ο κόσμος στο δρόμο μού φαινόταν τόσο φυσιολογικός εξωτερικά, για να κρατάει σημαίες. Μετά από τόσο καιρό χωρίς τηλεόραση, πίστευα ότι οι κάφροι των συγκεντρώσεων ήταν ζόμπι που τον υπόλοιπο χρόνο περιοδεύουν με πουλμαν, επισκεπτόμενα σκυλάδικα, αλλά όχι. Αν και δε δείχνουν πλέον αφελείς πλακατζήδες -σκλάβε σιωπηρέ και τι κου τι κου τι- παραμένει εξωφρενικά βλακώδες το ότι αδυνατούν να κάνουν κάποιες απλές συνδέσεις ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη -βλπ κάλπη. Δε δίνω όμως πολλή σημασία, διότι εικάζω ότι φταίει το μετεγχειρητικό στάδιο. Κι αφού γλίτωσα, κατά πώς φαίνεται, τη μερική παράλυση της γλώσσας ή/και των χειλιών, ας είμαι ευτυχής.
χμμ, τελείως ντραφτ τα ανωτέρω.
Μπορεί να έχει να κάνει και με το ότι έπαψα -έτσι απλά- να γράφω ημερολόγιο [δεν είναι και λίγο να σταματάς κάτι που ανελλιπώς έκανες για 4343 μέρες]. Οσονούπω, εξαφανίζω κι όλες τις αναλογικές φώτος μου [για τα ψηφιακά μέσα δεν ανησυχώ, διαγράφονται μόνα τους μετά από κάποια χρόνια]. Τις έχω ήδη σκίσει, αλλά τις κρατάω για χάρη φαντασμαγορικού καρέ, καθώς θα καίγονται [δεν ησυχάζει αυτή η ανησυχία]. Σε κάθε περίπτωση, από απογόνους έχω κλείσει [μηδέν για πάντα], έχει τακτοποιηθεί και το θέμα των κειμένων μου.
Μιλώντας για χειρουργείο [και μετά την προηγούμενη παράγραφο με τη ασθενή γεύση από siebente Kontinent], αρκεί να δει κάποιος τη σκηνή που ο Χάνεκε μοντάρει τον Κρυμμένο, πόσο μετράει τα κλάσματα του δευτερολέπτου για να τονίσει ή να τραβήξει στη σκιά αυτό που θέλει να πει. Πλέον, μένουν 43 μέρες.
Μάλλον θα κάνω ένα κολλάζ με τα φάρμακα που παίρνω.
Χιαρ καμ δε γιουρμ τζετς: τουλάχιστον 43 χρόνια μπροστά, με το πιο απαλό κι αόρατο εργαλείο σού αναδεύει τα σωθικά και προβάλλει όλη σου τη ζωή με άπειρες εικόνες από ήχους κι αισθήσεις, έχει πάει σε όλα τα μέρη που ένιωσες, σαν να είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος, σε μια γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν όλοι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
