Η κίνηση του 12ωρου

Και μετά την πρώτη ραδιοφωνική συνομιλία, εδώ είναι η πρώτη συνέντευξη.

Ευχαριστώ την ευγενέστατη Νίκη Ξένου.

Ράδιο

Σήμερα, Δευτέρα, από τις 8 έως τις 10 το βράδυ, θα φιλοξενούμαι από τη διαδικτυακή συχνότητα του Coo Radio.
Θα μιλήσω για το cd μου και θα διαλέξω μουσικές που μου αρέσουν.

Εκπομπή Urbanoise Sessions [και μετά κλικ στην εξ αριστερών αναπηδώσα τελίτσα].

Ευχαριστώ τον Asty Tekk για την πρόσκληση και τον Fragile Balloon για το κείμενο που έγραψε.

Το κείμενο, Ύπαρχε

gmail.

Άγγελος: ειναι ανοιχτα τα μαναβικα
24 ωρες καποια
θελω να παω να ρωτησω εναν εδω κοντα
ερχεται κανεις το βραδυ;
Κτίρια: περιεργο
Άγγελος: 3 η ωρα ξερω γω
για μπανανες
Κτίρια: μπανάνα στις 3
είναι πολύ πρόδηλο
Άγγελος: αυτο το κ και το ν
το κ για κοτα οκ το ν
Κτίρια: τωρα
Άγγελος: χμ
πωπω κοκορας σε εχει κυνηγησει?
Κτίρια: πικρα ε;
Άγγελος: εμενα ναι
λαικος
Κτίρια: νομιζω όχι
Άγγελος: ειναι τρομακτικος
γιατι ανοίγει φτερά
Κτίρια: νομίζω ότι χειροτερη ειναι η χηνα
Άγγελος: ναι και η χηνα


Την Παρασκευή 12/02
στις 8:30
στην Knot Gallery [Μιχαλακοπούλου 206]
παίζω με τον Άγγελο Κυρίου.

Αμπέλια

Δεν ξέρω τι τους έπιανε, αλλά σε πολλούς καθηγητές γύριζε η βίδα με μένα. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, θα τους φαίνεται ανέκδοτο αυτό που γράφω. Μόνο λίγο αργότερα, ένας φίλος μου έλεγε συχνά "θέλω να σου σπάσω τη μούρη" και μάλλον το εννοούσε [χωρίς να έχω καταλάβει ποτέ το γιατί], αλλά αποτελεί εξαίρεση [εξαίρεση ως εκδήλωση ή ως σκέψη όμως;]

Ένας καθηγητής στη Γ' Λυκείου με είχε τραβήξει στο Λύκο κι έλεγε ότι θα κάνει αίτηση στο Υπουργείο για να με αποβάλλει από τις Πανελλήνιες. Και πραγματικά, ακόμα απορώ. Τον πέτυχα πριν λίγα χρόνια στην Ομόνοια [όχι ως θαμώνα],δεν είχε πολυγεράσει. Δεν τον χαιρέτησα.

Τα προχτεσινά περί εκπαίδευσης τα θυμήθηκα επειδή βρήκα κάτι παλιές μου εκθέσεις. Ιδιαίτερα στη Β' Λυκείου υπήρχε μια άτυπη κόντρα μεταξύ μας στο ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα κοκκινάδια. Το εγχείρημα ξεκίνησε πολύ ήπια από την πλευρά μου, με κάτι τέτοια:


Οι υπόλοιποι με ξεπερνούσαν ασυζητητί: "τι να μας πει κι ο κουβάς ο Σεφέρης", "όταν μεγαλώσουμε και φάνε το σιδερολοστό στην καράφλα τους, τότε θα καταλάβουν", ένας άλλος παρέθετε αποσπάσματα [μεταφρασμένων] στίχων [ευτυχώς, δεν είχαν ακόμα εμφανιστεί οι ratm]. Στα γραπτά τους μάλιστα, οι κόκκινες υπογραμμίσεις συνοδεύονταν από τη λέξη "απαράδεκτο" κι έτσι εγώ έδειχνα πολύ φλώρος μπροστά στους παρασημοφορημένους, οι οποίοι κατέληξαν να μετράνε ποιος είχε περισσότερα "απαράδεκτα".

Από ένα σημείο και μετά οι εκθέσεις μου δεν είχαν βαθμολογία πάνω. Στην τελευταία έγραφε μόνο αυτό:

Κάποτε πρέπει να αποφασίσεις αν γράφεις έκθεση ή απλώς εκτονώνεσαι.

Πάντως, ήταν καλές οι φιλόλογοι μου. Και νομίζω ότι με συμπαθούσαν λίγο.

Προαύλιο

Δυσκολεύομαι ν' αποφασίσω ποια ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου, ο στρατός ή τα μαθητικά χρόνια. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε ένα κουβά με 10 κιλά σκατά και σε άλλον ένα με 9,5 κιλά σκατά, οπότε δεν το ψάχνω και πολύ. Πάντως, από τη δωδεκαετή εκπαίδευση, τα πιο άσχημα χρόνια ήταν μακράν αυτά του Δημοτικού. Αν και γενικότερα [απ' ό,τι λένε οι γύρω μου] είμαι τέρας αναμνήσεων [έχω περιγράψει στους δικούς μου τη διαδρομή που με έκαναν με το καρότσι κι έχουν πάθει πλάκα -και όχι, δεν κατέβηκα απ΄το καροτσάκι στα 5 μου], το κεφάλι μου μάλλον για να διατηρεί μια δικλείδα ασφαλείας δεν ανακαλεί με ευκολία γεγονότα από εκείνη την εποχή.

Θυμάμαι το ξεριζωμένο αυτί ενός συμμαθητή μου [κανονικό σκίσιμο, αλά Blue Velvet] από τη δασκάλα στην Πρώτη Δημοτικού και τις κλωτσιές που έριχνε ο δάσκαλος σε ένα άλλο παιδί, αφού το είχε πετάξει στο πάτωμα, μπροστά σε όλη την τάξη [αυτό στην Έκτη -εντυπωσιακά intro και outro δηλαδή].

Από κάτι μανάδες είχα ακούσει ότι η δασκάλα που είχα στην Τρίτη ψήφιζε την τότε νεοϊδρυθείσα ΕΠΕΝ και νομίζω ότι το αντιπροσωπευτικό άρωμα του κόμματος το οσμιζόμουν καθημερινά στην τάξη για ένα χρόνο. Θυμάμαι μια έκθεση με θέμα "πώς πέρασα την Κυριακή" κι ενώ όλα τα παιδιά περιέγραψαν μια ηλιόλουστη μέρα [φαίνεται πως έτσι ήταν], η Επέν προς παραδειγματισμό διάβασε τη δικιά μου, προλογίζοντας την ως εξής: "Υπάρχουν κάποιοι εδώ μέσα που πιστεύουν ότι η Κυριακή είναι η χειρότερη μέρα". Και καθ' όλη τη διάρκεια, όλοι να με κοιτάνε σαν να με φτύνουν. Είχα κάνει και το αφελές λάθος να της πω -την ώρα των Θρησκευτικών- ότι ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τον Αδάμ και την Εύα, αλλά από τον πίθηκο. Κόλαση.

Μια μέρα μπήκε ένα ποντίκι στην τάξη, η χουντόφατσα έβγαλε μια στριγκλιά και σκαρφάλωσε στην καρέκλα [δεν της έφτανε το βάθρο πάνω στο οποίο ήταν η έδρα -άκου λέξεις τώρα]. Τότε ανακάλυψα ότι η δασκάλα ήταν μάλλον κι αυτή άνθρωπος.

Στην Τετάρτη, μια άλλη δασκάλα επέμενε ότι η πράξη 1.000.000 μείον 1 έχει αποτέλεσμα το 900.000. Είχα σηκωθεί στον πίνακα και της έκανα βήμα-βήμα την αφαίρεση σωστά, αλλά δεν καταλάβαινε. Το πιο σιχαμερό από εκείνο το περιστατικό δεν ήταν η άγνοια της δασκάλας, αλλά το ότι ΟΛΗ η τάξη [ακόμα κι όσοι ήξεραν το σωστό] όχι απλώς δεν έκαναν μόκο, αλλά μου φώναζαν ότι η δασκάλα έχει δίκιο. Ήταν μάλλον η πρώτη φορά που ένιωσα περικυκλωμένος ή μάλλον εγκλωβισμένος από ηλίθιους. Για χρόνια ασφυκτιούσα και πίστευα ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει αυτό. Ώσπου κατάλαβα ότι μια ζωή έτσι θα είναι, απλώς βρίσκεις ένα φίλο και μια φίλη και αδιαφορείς για όλα τα άλλα.

Όταν ακούει κάποιος να μιλάω έτσι για τους δασκάλους, το πρώτο που σκέφτεται είναι ότι ήμουν κακός μαθητής. Σχεδόν με προσβάλλει όταν το ακούω ως συμπέρασμα, αλλά, βλέπεις, είθισται να έχεις τη χείριστη γνώμη για τον τομέα στον οποίο πας άπατος.

Όμως όχι. Ήμουν από εκείνους τους εκνευριστικούς συμμαθητές σου που -δεν μπορούσες να χωνέψεις ότι- ήταν πάντα "άριστοι" χωρίς να γλείφουν, σπασίκλας και φυτό χωρίς να χρειάζεται να διαβάζω [δε διάβαζα σχεδόν ποτέ], ψηλός, άρα -αφού ξεχώριζα και εκεί- ο καλύτερος στόχος για κάθε βλαμμένο που ήξερε μόνο να κοροϊδεύει όποιον δε συνεννοείται με άναρθρες κραυγές. Με προδιαγεγραμμένη πορεία από την πρώτη δημοτικού ως το διδακτορικό.

Μόνο που κάτι στράβωσε, εκεί κοντά στα 15, και δεν πέτυχε η συνταγή. Θα μου πεις τι έγινε τελικά; Δεν ξέρω, μπορεί και τίποτα απολύτως. Αλλά κάποιες φορές νιώθω ότι κάτι βγήκε. Το βλέπω στα μάτια των φίλων μου και στις αγκαλιές τους.

Χώρος τριών παραγράφων

Είναι μέρες που θέλω απλώς να γράψω, το έχω ανάγκη κάποιες φορές. Δεν το κάνω. Παρατηρώ γύρω μου, ξανασκέφτομαι, επαναπροσδιορίζω, απορρίπτω. Αλλά δεν τα μοιράζομαι. Σχεδόν ποτέ. Ανέκαθεν ήμουν λιγομίλητος -κι έχω υποστεί πολλά γι' αυτό. Στο σχολείο φαινόταν αλλόκοτο [με ό,τι αυτό συνεπάγεται], λίγο αργότερα αυτό μετουσιώθηκε -ερήμην μου- σε χαρακτηριστικό των "μυστήριων τύπων", πάντα γίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι. Συχνά όμως έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να μιλήσεις και τότε ψάχνεις φράσεις που απλώς χωράνε στο ρυθμό των διαλόγων, σαν να συμπληρώνεις τα κενά βάσει παρελθοντικών συνομιλιών. Κι ακούγεσαι γελοίος. Ή αμήχανος. Επειδή κατά βάθος ξέρεις ότι δε χρειάζεται να πεις τίποτα.

Τον τελευταίο καιρό νιώθω ακόμα λιγότερο την ανάγκη να μιλήσω. Ακόμα κι αν το τοπίο μέσα μου ξεκαθαρίζει, τακτοποιείται το παζλ της ζωής και λίγοι γρίφοι μένουν άλυτοι -ο θάνατος σίγουρα. Σωπαίνω όλο και πιο πολύ. Μιλάμε περισσότερο για να υπάρξουμε μέσα από τη διαφωνία, αδιαφορώντας για την επαναπροσέγγιση και χρησιμοποιούμε τους συνομιλητές για να εδραιωθεί μονάχα μέσα μας αυτό που πιστεύουμε. Κάποτε μπορεί να έλεγα την άποψή μου μόνο αν την ζητούσαν, αδιαφορώντας αν θα πείσω. Αργότερα ένιωθα ότι ματαίως θα μιλούσα και προτιμούσα εξαρχής να απέχω. Και τώρα απλώς σιωπώ. Ακόμα κι όταν ζητάνε τη γνώμη μου. Όχι μόνο χάριν διαλλακτικότητας. Και δείχνω πιο άοσμος από ποτέ. Δεν ξέρω πού μπορεί να πάει αυτό. Κι είναι από τις λίγες φορές που αυτό το άγνωστο με ανησυχεί κάπως.

[λείπει μία παράγραφος]

Μηδέν

Το cd βρίσκεται μέσα σε ένα χειροποίητο βιβλιαράκι 10 σελίδων με στίχους που δε χρησιμοποίησα, χειρόγραφα, σχέδια και σημειώσεις. Για το κάθε ένα από αυτά μου παίρνει πάνω από 2 ώρες, γι' αυτό θα κυκλοφορήσουν μόνο 50 αντίτυπα συνολικά [τα 15 πρώτα έχουν ακόμα πιο DIY οπισθόφυλλο].

Τα τραγούδια που περιέχει ηχογραφήθηκαν το φθινόπωρο του 06, αλλά έγινε νέα μίξη σε αυτά, με αποτέλεσμα οι παλιές εκδοχές τους [που έχω ανεβάσει στο myspace] να λειτουργούν ως δυσφήμιση. Θα τις κατεβάσω πάραυτα -θα λειτουργεί πλέον μόνο η μία εκ των δύο σελίδων.

Διατίθεται αποκλειστικά από το Vinyl Microstore [Διδότου 34],
έχει τίτλο "ωεμ και η λαίμαργη αγάπη, οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου"
κι εγώ είμαι τα κτίρια τη νύχτα. Χαίρω πολύ.

Ένα

Αν χάνονταν όλα τα κομμάτια που έχω γράψει,
ας έμενε μόνο το άχρονο στενό.
Σαν να ξεριζώνει την καρδιά μου
και να στριμώχνεται στο κενό που άφησε,
ελπίζω να περάσει εντελώς απαρατήρητο
για να μη με ρωτήσει ποτέ κανείς κάτι για αυτό.

Δύο

Το κείμενο είναι γραμμένο το 98, στα γενέθλια της κοπέλας για την οποία γράφτηκε, χωρίς βέβαια να το ξέρω τότε. Θα μου πεις "μία στις 365", αλλά έχει το γούστο του να το σκέφτεσαι κι αλλιώς ορισμένες φορές. Το μελοποίησα ένα χρόνο αργότερα και η πρώτη έκδοση ήταν πολύ πιο γρήγορη, με ντραμς, ηλεκτρικές κιθάρες, μικροφωνισμούς κλπ.
Μετά από χρόνια, το διόρθωσα λίγο, παίρνοντας το πρώτο πρωινό τρένο κάποιο καλοκαίρι, δε θυμάμαι πια.

Είναι άλλο ένα τρακ στο οποίο τελικά κράτησα την πρόχειρη φωνή που είχα γράψει για βοηθό των υπόλοιπων οργάνων. Μάλλον κάτι πρέπει να μάθω από αυτό.

Οι ήχοι που ακούγονται είναι από το '60s φορητό πικάπ του πατέρα μου το οποίο σκάλιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου [κάτω από 3], γύρναγα τους διακόπτες, ανοιγόκλεινα το ράδιο, δεν είχα πιάσει ποτέ κάποιο σταθμό νομίζω -κι όλο αυτό χώραγε σε ένα βαλιτσάκι, μαζί με τα ηχεία του.

Το μέτρημα στο τέλος είναι μια αναφορά στην εποχή που ακούγαμε -μόνο- από κασέτες και ξέραμε το ακριβές κλάσμα του δευτερολέπτου που θα αρχίσει το επόμενο κομμάτι [ή όταν θέλαμε να το ξανακούσουμε απ' την αρχή, πετυχαίναμε και λίγο το τέλος του προηγούμενου τραγουδιού]. Όταν ήρθε το "next" κουμπάκι, χάθηκε αυτή η σχέση με το μέσο.

Το 99 έλεγα ότι αν ποτέ βγάλω δίσκο, το στο δωμάτιό μου θα είναι το πρώτο κομμάτι του :)

Τρία

Για δέκα χρόνια έμενα σε ένα δωμάτιο δύο επί τρία. Εκεί έχω γράψει σχεδόν όλα μου τα κείμενα και τα τραγούδια. Η νυχτερινή αναμονή είναι για όλες εκείνες τις νύχτες που έμενα ξύπνιος μέχρι το πρωί [καλή ώρα].

Διαβάζεις ή ακούς κάτι κι όπως αφήνεσαι σταδιακά, ο νους σου ακολουθεί δικά του μονοπάτια και βρίσκεσαι μετά από ώρα να λαμβάνεις ακαθόριστα σήματα από το ανοιχτό ράδιο που μπλέκονται με τους διαφορετικούς ρυθμούς που έχεις στο μυαλό σου κι έτσι συνθέτεις μια δική σου αρμονία, σαν να μην υπάρχει το σώμα σου ή να αδιαφορείς προσωρινά για αυτό, μια παροδική αιώρηση μέσα από το βόμβο των νυχτερινών φορτηγών που περνάνε την εθνική οδό, κάτω απ' το σπίτι.

Η ενορχήστρωση -αλλά και η μουσική- του τραγουδιού έχει στοιχεία που βασίστηκαν σε αυτήν την παρατήρηση.

Τέσσερα

Οι μέρες του 94 είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας των Σελίδων [το πρώτο το είχα γράψει στα 19-20] στο οποίο υιοθετώ μια λιγότερο παθητική στάση σε σχέση με το θέμα του πρώτου μέρους και παράλληλα αφήνομαι περισσότερο στους συνειρμούς μου. Η μελωδία του στηρίχτηκε σε μια ανταπόκριση της βασικής μελωδίας της εισαγωγής των Σελίδων.

Θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου όταν το ολοκλήρωσα μέσα σε ένα λεωφορείο, ήμουν κάπου στα Ιλίσια και ήταν άνοιξη του 99. Νομίζω ότι μέχρι τότε ήταν το πιο όμορφο κομμάτι που είχα γράψει. Η αρχική του εκδοχή ήταν πολύ πιο δυνατή και υπήρχε ένα δίλεπτο ινστρουμένταλ μέρος στο τέλος -ήταν η μουσική απάντηση σε κάποια ανοιχτά ζητήματα των Σελίδων- με έντονες κιθάρες, περίεργα μετρήματα και παύσεις -ένα τμήμα του ακούγεται στην αρχή των Καπνών [για να γίνει η σύνδεση]. Αργότερα, πέρασε από μια μορφή με μόνο μια ακουστική κιθάρα και idm κλικς & ποπς. Όταν όμως έγραψα το τρίτο μέρος των Σελίδων, οι "μέρες" δεν είχαν πρακτικά λόγο ύπαρξης, παρά μόνο για την αλμύρα της νοσταλγίας κι έτσι άλλαξα την εναρμόνιση της βασικής μελωδίας, στρογγύλεψα τις άκρες, έγραψα μια δεύτερη φωνή και κατέληξαν σε ένα ποπ τραγούδι.

Η δομή κι ενορχήστρωσή του ήταν η πλέον κατάλληλη για να εφαρμόσω όσα είχα διαβάσει περί μίξης. Πραγματικά, το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά radio friendly, όλα ακούγονταν τέλεια και γυαλιστερά -αλλά άοσμα. Ξεκίνησα από την αρχή και κάπου εκεί κατάλαβα ότι η δημιουργία δεν τελειώνει σε αυτό που τυπικά ονομάζουμε σύνθεση.

Πάντα σκεπτόμενος το 94 θα με πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έγραφα τα πρώτα μου κείμενα, έφυγα απ' το σχολείο, βρήκα νέους φίλους στο Πανεπιστήμιο, άρχισα να πίνω -πολύ- περισσότερο, ήμουν 18, τρελά ερωτευμένος και μάκραινα τα μαλλιά μου.